نظام معنوی الهی وفرهنگی مدرنیته ، از همگرایی تا واگرایی

کتاب:
نظام معنوی الهی وفرهنگی مدرنیته ، از همگرایی تا واگرایی
به چاب رسید
تألیف: محرم علی خلیلی
انتشارات : مرکز بین المللی ترجمه ونشر المصطفی
سال نشر: 1394
توضیح مختصر:

بی تردید مدرنیته، در قالب نظم نوین جهانی، گفتمان غالب فرهنگی وعلمی روزگار ماست، اما این مسئله بیش وپیش از آنکه مدیون پویایی وپایایی تمدنی وفرهنگی آن باشد، زایده میدان خالی است که بر اثر استراتژی های انزوا گرا چون جدای دین از سیاست (سکولاریسم) درجغرافیایی فکری - فرهنگی جهان اسلام ترویج وگسترش یافته است و ناخواسته در نفوذ ورسوخ پسماندهای مدرنیته تا دل خانه های سنتی مردم کمک کرده است.
این قلم ضمن تبیین کاستی های جدی مهمترین مولفه ها نظام فکری و معرفتی مدرنیته: (اومانیسم، لیبرالیسم، راسیونالیسم، ساینتیسم، و... ) باورمند است که حضور رقابتی اسلام در مصاف مدرنیته، نیازمند روایت دیگر است که در آن دیانت با سیاست وعبادت با فطانت توأم تعریف شده و تمام آموزه های دینی با محک تجربه سعادت ورستگاری انسان به میان می آید.
استعداد وتوانمندی اسلام برای مدیریت جهانی نیازمند آن است که تا با پرواز از سکوی صنعت وتکنولوژی مدرن، جهانی بودن دین اسلام و رحمت واسعه پیامبر اکرم (ص) را برای واحد های پراکنده انسانی در زوایایی ناهموار وناشناخته زمین تعریف کرد. هرچند دنیایی غرب در سایه تولید وتکثیر علمی درحال عبور از مدرنیته به پست مدرن می باشد، اما تا شناخت دقیق وعمیق آموزه های اسلامی فرسنگ ها فاصله دارند، مدیریت وکیاست فرهیختگان اسلامی را می طلبد تا با استفاده از این ظرفیت فلک را سقف بشکافند وطرح نو در اندازند.

شما بمیرید تا ما روضه خوان شویم!

زندگی در سطح عاطفه، زندگی در سطح احساسات وظاهر بینی.... دوستان عزیزم که عنوان استاد دانشگاه، وزیر، وکیل... را به خود گرفته اید، تراژیدی جلریز باعث شد که همه زبان باز کنید و روضه بخوانید! باید اینگونه بمیرند تا ما روضه خوان شویم! باید 72 ساعت در خون شان بغلطند تا ما بهتر روضه بخوانیم.!!!! در پشت تانک وموتر های جلادان بسته شوند، تکه تکه شوندتا سوزناکتر بخوانیم...!!! کلمات را بیدار می کنیم، موزون ومنظم، اما برای چه کسی؟؟؟ برای چه کسی روضه می خوانیم؟ برای مادران جوان مرده؟ آیا غم از دست دادن جوان برای شان کافی نیست ؟؟؟ یا برای کاخ نشینان؟؟؟ قسم میخورم اشرف غنی، عبدالله عبدالله، وزیران، وکیلان ... نیز نیاز به روضه ندارند...از خود بپرسیم برای چه کسی روضه می خوانیم..
لازم است اما کافی نیست.
چشم تان را باز کنید، کشور در لجنزار تعصب وقوم پرستی فرو می رود، به گفته شکسپیر جهنم خالی است چون همه دیوها اینجا هستند، انسانیت و رسالت ومسئولیت در زباله دان های قصر اشرف وعبدالله به خاک سپرده شده است... از جنازه های ما نردبان می سازند تا از بلندای بیشتر، زیبایی های دنیا را به نظاره بنشینند، واز عیش ونوش خود لذت ببرند. وما با احساسات تمام در جای جای این سرزمین روضه بخوانیم!!! زانو در بغل بگیریم چون بیوه زنان شوهر مرده .....
در جلریز مردند، در بهسود ودایمرداد، در خوات وناهور، از هرات تا قندهار تا کابل وغزنین ....برای اینکه ماروضه خوان شویم ؟؟؟؟؟
اساتید، نخبگان، ژورنالیست ها، و.... آیا راهکاری دیگری به نظرتان نمی رسد؟؟