قلم بیقرار

قضاوت در باره دیگران وبه دنبال آن دوستی ها ودشمنی های که رقم می خورد، خود امر نکوهیده، سطحی ونپخته است. هرچند از قدیم گفته اند: از کوزه همان تراود که در اوست. اما آنچه تراویده است تمام شخصیت وتفکر یک انسان نیست پس نباید همان را معیار قضاوت و ملاک دوستی ودشمنی قرار دهیم.
زیرا شخصیت انسان از دو بعد وساحت ظاهری وباطنی تشکیل می شود. آنچه را که ما  می بینیم وقضاوت می کنیم، مربوط به جنبه ظاهری انسان است که اساس شخصیت وارزش او نیست. حقیقت وماهیت انسان، روح، اندیشه وباطن اوست که می بایست معیار قضاوت  دوستی ودشمنی قرار بگیرد که ما نمی بینیم و از محدوده وتوان شناخت ما خارج است.
در روایات ومتون دینی به وفور دیده می شود که خداوند برخی انسان ها را بخاطر رفتار ناشایست کوچک مستحق جاودانگی در آتش جهنم می داند، واما برخی با پرونده سراسر سیاه وننگین، را می بخشد و ناز ونعمت های بهشتی را به اووعده می دهد.
اساس تفاوت کار انسان ها وخداوند درهمین است، که انسان ها به ظاهر نگاه می کنند وظاهر بین هستند، اما خداوند حقیقت وذات را می بیند وبراساس آن پاداش وجزا می دهد.
گاه اشتباه مربوط به ظاهر وجسم انسان است وگاه مربوط به ساختار فکری وتفکر واندیشه اوست. آنچه مربوط به جسم وجوانح انسان است قابل بخشش است اما اگر این نا هنجاری به روح واندیشه او سرایت کرده باشد، قابل بخشش نیست از این رو مستحق خلود در آتش جهنم می گردد.
باید ببنیم آیا این اشتباه مربوط به جوارح است یا جوانح؟
گناه جوانحی مربوط به فکر وعقیده وقلب است. اگر فکر فاسد شود تمام وجود او فاسد شده است. ودر تمام عمر خود گناه خواهد کرد. حتی اگر در دنیا زندگی جاودانه وهمیشگی داشته باشد نمی تواند از شر وشرارت فکر فاسد رهایی یابد و سراسر زندگی او گناه واشتباه خواهد کرد. از این رو خداوند بخاطر  فکر فاسد، او را مستحق خلود در جهنم  می داند.
اگر فساد تنها مربوط به عمل باشد، وبرگرفته از اعتقاد وفکر نباشد، همان طور که خود عمل دوام وثبات ندارد کیفر آن نیز دوام وبقا نخواهد داشت وبه زودی زائل می شود.
از این رو ما  باطن وفکر واندیشه انسان ها را نمی بینیم ونباید قضاوت کنیم.

نامه امام علی(ع) به مالک اشتر: ای مالک! اگر شب هنگام کسی را در حال گناه دیدی، فردا به آن چشم نگاهش مکن ، شاید سحر توبه کرده باشد و تو ندانی

 



منبع : قلم بیقرار:
https://t.me/Restlesspen